Marzanna
Nie palcie Bogini...

Dziś wiele osób planuje wybrać się na imprezę, podczas której zostanie zgładzona kukła Marzanny…

Zwyczajowo ten rytuał miał zapewnić urodzaj w nadchodzącym roku. Kukłę w rytualny sposób palono bądź topiono (bądź jedno i drugie na raz!) aby przywołać wiosnę. Wierzono, że zabicie postaci przedstawiającej boginię śmierci spowoduje jednocześnie usunięcie efektów przez nią wywołanych (zimy) i nadejście wiosny. Kukłę wykonywano ze słomy, owijano białym płótnem, zdobiono wstążkami i koralami. Tradycja nakazywała, aby dziecięcy orszak, z marzanną i zielonymi gałązkami jałowca w dłoniach, obszedł wszystkie domy we wsi. Po drodze podtapiano marzannę w każdej wodzie, jaka się nadarzyła. Wieczorem kukłę przejmowała młodzież. W świetle zapalonych gałązek jałowca wyprowadzano marzannę ze wsi, podpalano i wrzucano do wody. Z topieniem Marzanny związane są różne przesądy: nie wolno dotknąć pływającej w wodzie kukły, bo grozi to uschnięciem ręki, obejrzenie się za siebie w drodze powrotnej może spowodować chorobę, a potknięcie i upadek – śmierć w ciągu najbliższego roku.

Kim jest Marzanna?

Marzanna to niezwykle ważna bogini w wierzeniach polskich, czeskich i słowackich, równocześnie najbliższa pierwotnemu obrazowi Matki Ziemi. Co ważne, w Polsce nieprzerwanie pamiętana do dzisiaj, bezpośrednio lub pośrednio w unikatowo rozbudowanych kultach maryjnych.

Należy zdecydowanie odrzucić niezbyt trafne postrzeganie Marzanny jako zawężonego i abstrakcyjnego wyobrażenia zimy i śmierci. W wierzeniach politeistycznych w ten sposób nie rozumowano, a bóstwa zaświatowe w typie Marzanny patronują zarówno życiu, urodzajowi, plonom, bogactwu jak i zimie, czarom, wojnie, śmierci, oraz zaświatowym siedzibom przodków. Co więcej jako atrybuty Marzanny identyfikuje się przede wszystkim wieniec, wianek, ubiór panny młodej, korale, złote jabłko, złoty klucz do otwarcia ziemi/wiosny (lub zaświatów) i zżęte zboże. Powyższe przykłady trudno uznać za jednoznacznie związane z zimą czy z współcześnie zawężonym rozumieniem śmierci. Należy także pamiętać, iż w wierzeniach ludowych, jak i staropolskich legendach herbowych, takie znaczenia jak woda, morze, moczary, las, pieczary, jaskinie, zima, sen i noc w przypadku opowieści mitycznej stanowią formę bramy do podziemi lub dosłownie pełnią rolę metaforycznego wyobrażenia zaświatów.

Więcej w bardzo ciekawym artykule: http://www.bogowiepolscy.net/marzanna-1.html

dobre
   
słabe
   
1


  • Szkic

    1 damianov Damianov SFW    link    wczoraj o 13:35     6586

Szkic
Własne

dobre
   
słabe
   
0

Pycha a pokora
Pokora: Szczytem mądrości jest poznanie siebie samego takim jakim się jest naprawdę.
Pycha: przeciwieństwo pokory, myślenie o sobie jak się chce. Jest tylko elegancką nazwą głupoty.

dobre
   
słabe
   
0

DDD Dorosłe dziecko dysfunkcji specjalnie dla kiszonego wersja dla niesłyszących
Terapia DDD polega na nauczeniu się sposobów radzenia sobie z problemami i działania w innych sposób niż dotychczas. Dorosłe dziecko z rodziny dysfunkcyjnej w przeszłości musiało nauczyć się metod życia i przetrwania w chorej sytuacji, w której znalazło się nie z własnej winy. To, co sprawdzało się w rodzinie patologicznej, nie sprawdzi się w budowaniu normalnego, dorosłego życia. Aby w trudniejszych sytuacjach przestać zachowywać się jak dziecko, potrzebny będzie kontakt z terapeutą.

Ocena czy wręcz diagnoza DDD jest kwestią wielowymiarową, a to czy wymaga terapii zależy tak na prawdę od indywidualnych cech danej osoby, jej gotowości do zmiany i stopnia trudności, z jakimi wiąże się w codziennym życiu. Niezaprzeczalny jest fakt, że to właśnie rodzice stanowią najważniejszy i pierwszy wzór dla dziecka. Uczą jak radzić sobie z problemami, pokonywać trudności, decydują o metodach wychowawczych przekazywanych wartościach.
Ten ważny rozwojowo czas determinuje wiele aspektów dorosłego życia, rozwijając poczucie bezpieczeństwa, własnej wartości, poczucie kobiecości/ męskości, budowania relacji itd. W rodzinie dysfunkcyjnej prawidłowy rozwój dziecka jest niemal niemożliwy, a konieczność nagięcia się do rzeczywistości i próby adaptacji do trudnych warunków tylko ugruntowują te braki w jego dorosłym życiu.

Mając na uwadze to, że nie istnieją rodziny idealne, a każda z nich ma swoje mniej lub bardziej dysfunkcyjne obszary, warto pamiętać, że to konsekwencje, jakie ponosi konkretna osoba w dorosłym życiu, świadczą o tym na ile system sprawnie działał.

Zastanawiając się nad tym, co faktycznie sprawia, że rodzina jest dysfunkcyjna warto wyzbyć się stereotypu potocznie rozumianej "patologii". Niestety często w niewyróżniających się domach dochodzi do zaniedbań dziecka, które nie mają oczywistej dla społeczeństwa formy.
Jestem DDD. Czy potrzebuję terapii?
U źródła DDD leżą doświadczenia z dzieciństwa, czasu, kiedy nie mając wpływu na dysfunkcje, rodziny obierały różnie destrukcyjne strategie działania po to, by zneutralizować deficyty, których doświadczali. Te nierozwojowe modele powielane w życiu dorosłym potęgują tylko nieprzyjemne i utrudniające satysfakcjonujące życie objawy.Jestem DDD. Czy potrzebuję terapii?
U źródła DDD leżą doświadczenia z dzieciństwa, czasu, kiedy nie mając wpływu na dysfunkcje, rodziny obierały różnie destrukcyjne strategie działania po to, by zneutralizować deficyty, których doświadczali. Te nierozwojowe modele powielane w życiu dorosłym potęgują tylko nieprzyjemne i utrudniające satysfakcjonujące życie objawy.
Niestety sam fakt bycia dorosłym i budowania swojej rzeczywistości we własny sposób nie wystarcza do wyzbycia się niechcianych ról czy strategii z dzieciństwa. Z czasem okazuje się, że mimo pozornego odcięcia się od rodziny, nie można wyzbyć się niekorzystnych automatyzmów. Kiedy nie uda się zobaczyć tego, że dobrze znane schematy postępowania nie sprawdzają się i często niosą ze sobą więcej złego niż dobrego, niemal niemożliwe jest wyzbycie się ich. Niestety często stanowią jedyny sposób działania danej osoby.
Czy zauważając objawy DDD należy zdecydować się na psychoterapię? Nie koniecznie. Większość osób, u których można zauważyć objawy syndromu DDD w lepszy lub gorszy sposób samodzielnie go obsługuje w życiu codziennym. Zakładają rodziny, pracują, nawiązują przyjaźnie, nie chcą rozdrapywać starych ran, nie mają poczucia, że to wniosłoby do ich życia cokolwiek dobrego. Jednak coraz więcej osób mając trudności w relacjach z innymi, odczuwając pustkę czy kłopot w budowaniu satysfakcjonującej codzienności skłania się ku terapii. Psychoterapeuta jest towarzyszem podróży w przeszłość, której głównym celem jest zrozumienie, nazwanie i wdrożenie nowych sposobów działania. Odejście od dobrze znanych metod zwykle wiąże się z dużym trudem czy wręcz bólem. Konieczność wyzbycia się iluzji dotyczącej rodziny, powrót do nieprzyjemnych wspomnień to zwykle jedyna droga do poprawy jakości swojego życia. Wsparcie psychoterapeuty zwykle dość skutecznie umożliwia odzyskanie równowagi.
Psychoterapia w odniesieniu do syndromu DDD polega na przepracowaniu dysfunkcyjnego wzorca, nabrania umiejętności funkcjonowania w roli bez doskwierającego poczucia winy, przymusu bezwarunkowej lojalności czy ratowania innych lub ciągłego uciekania od bliskości, własnych emocji i przeżyć.

Obszary podlegające pracy to również trudne do zniesienia stany emocjonalne, brak umiejętności czy też wewnętrznego przyzwolenia na odczuwanie przyjemności, automatyczne wchodzenie np. w rolę ofiary mimo braku obiektywnych faktów przemawiających za przyjmowaniem takiego stanowiska.

Dość częstym powodem decydowania się na psychoterapię są objawy somatyczne. Powtarzające się, trudne do zdiagnozowania problemy ze zdrowiem, w połączeniu z problemami domu rodzinnego są przyczynkiem do diagnozowania w kierunku DDD.
Nie chcąc powielać dysfunkcyjnych schematów wyniesionych z domu rodzinnego konieczne jest w trakcie terapii nazwanie i zaakceptowanie prawdy o sobie i swoich bliskich. W trakcie indywidualnego kontaktu z psychoterapeutą lub uczestnicząc na spotkaniach grupy wsparcia, osoba chcąca poradzić dobie z deficytami, będzie musiała zidentyfikować siebie, jako dorosłe dziecko z rodziny dysfunkcyjnej.

Kolejny etap to poszerzenie wglądu w obszarze doświadczeń z dzieciństwa i tego, w jaki sposób determinują one przekonania, sposoby radzenia sobie w relacjach, trudnościach oraz w jaki sposób przekłada się to wszystko na zachowanie w obecnym życiu.

Stacja końcowa procesu terapeutycznego w zakresie DDD to wprowadzenie zmian, w wyniku których osoba pracująca nad sobą nabierze umiejętności akceptowania i dbania o siebie w duchu szacunku do innych. Droga ta umożliwia zmianę sposobu patrzenia na rodziców, obierając im i ich wcześniejszym działaniom władzę w dorosłym życiu. Powrót do równowagi i przepracowywanie deficytów to nigdy nie jest łatwy proces, niemniej jednak warto rozważyć decyzję o psychoterapii, jeżeli poczucie zadowolenia z życia jest nieosiągalne przy użyciu dotychczasowych strategii radzenia sobie z trudnościami czy deficytami.
Powolne wyzbywanie się żalu i bólu pozwala osobie z syndromem DDD ponownie przejść poszczególne etapy rozwoju, otaczając siebie adekwatną opieką i szacunkiem.

dobre
   
słabe
   
11

Współczesna psychoanaliza wyjaśnia zjawisko uzależnienia badając, w jakim stopniu organizacja ego osoby i jej poczucie własnego „ja” pomaga lub przeszkadza w radzeniu sobie przez nią przeżyciami i w jaki sposób skutki działania różnych substancji wspierają lub hamują te próby.
Osoby uzależnione mają tendencję do sięgania po narkotyki i uzależnienia się od nich głównie z powodu osłabienia ego i zaburzeń poczucia „ja”, co obejmuje trudności:
w sferze obrony przed popędami i emocjami,
umiejętności dbania o siebie
tolerowania stanu zależności
zaspokajania potrzeb
W leczeniu narkomanii podejście psychodynamiczne jest bardziej cenione niż w leczeniu alkoholizmu np. Vaillant (1988) zauważył, że w odróżnieniu od alkoholizmu, narkomani mają częściej niestabilne dzieciństwo i używają narkotyków w celu samoleczenia, W wielu badaniach podkreślano związek między depresją i zaburzeniem osobowości a powstaniem uzależnienia od narkotyków
Wg teorii psychodynamiczych substancje psychoaktywne spełniają ważne psychologiczne funkcje, pomagając użytkownikowi lepiej radzić sobie w życiu:
są wykorzystywane w samoleczeniu,
bronią przed przytłaczającymi stanami emocjonalnymi,
podnoszą zaniżoną samoocenę,
wspomagają skuteczność interpersonalną,
mogą uspokajać lub wyciszać głos surowej wewnętrznej krytyki (superego) w celu przeżywania chwilowej przyjemności nie do osiągnięcia w stanie trzeźwości.
Obecnie badacze psychodynamiczni uważają, że większość przypadków nadużywania narkotyków ma charakter obronny i przystosowawczy, a nie regresywny. Narkotyki mogą odwrócić stany regresyjne przez wzmocnienie wadliwych struktur ego, których funkcja jest obrona przed silnymi afektami: wściekłość, wstyd depresja. Współcześni badacze psychodynamiczni uznają zachowania związane z uzależnieniem od narkotyków za przejaw niezdolności do dbania o siebie, a nie impuls autodestrukcyjny. Deficyty w tym obszarze wynikają z zakłóceń we wczesnych fazach rozwoju- osoby rodziców nie zostały dostatecznie uwewnętrznione i narkoman nie potrafi siebie chronić. Inne czynniki ważne w patogenezie uzależnienia to: zaburzenia kontroli afektu i impulsów, problem z utrzymaniem poczucia własnej wartości, niezdolność do tolerowania i kontrolowania bliskości w relacjach, narcystyczna podatność na zranienie, niezdolność do modulowania afektów związanych z bliskośćią.
O wyborze substancji psychoaktywnej decyduje najbardziej bolesny afekt. Khantzian (1997) zauważył, że kokaina uśmierza ból związany z depresją, nadpobudliwością i hipomanią, natomiast opiaty łagodzą złość.
Blatt i in. (1984) dowiódł, że uzależnienie od heroiny jest uwarunkowane:
potrzebą opanowania agresji
pragnieniem zaspokojenia tęsknoty za symbiotyczną relacją z figurą matki
pragnieniem złagodzenia afektów depresyjnych
Opiatowcy borykają się z poczuciem bezwartościowości i winy, samokrytycyzmem oraz wstydem. Nie wykazują cech osobowści antyspołecznej.
Wurmser (1974, 1987) twierdzi, że problemem osób uzależnionych od narkotyków jest nadmiernie rozbudowane superego (narkotyki są ucieczką od jego udręki).

dobre
   
słabe
   
0




Skąd

Londek

Z nami od

13 lipca 2013 08:34

Dodanych

178

Komentarzy

1827

Karma wrzut

1840

Karma komentarzy

1057

Obserwowani 0

Obserwują 3